میگن اون روزی که برادرا ی یوسف داشتن اونو تو چاه مینداختن یوسف یک تبسم می کنه برادراش بهش میگن چرا دیوونه شدی ؟ما داریم تورو تو چاه میندازیم و تو می خندی ؟

یوسف گفت :

یک روز من به قامت شما برادرهام نگاه می کردم . با خودم گفتم من که برادرای به این قوی ای دارم اونا تو فراز و نشیب زندگی بهم کمک می کنن و از هیچ چیز باکی نداشتم و اون موقع از خدای خودم غافل شدم .حالا که میبینم ، اون برادرایی که بهشون افتخار می کردم الآن دارن لباسامو در میارنو منو تو چاه میندازن و حالا میبینم فقط باید به اون خدا تکیه کنم .

دیگران را برای وجودشان بخواه نه تحسین دیگران .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

می توانی راستگو نباشی ، اما می توانی دروغگو هم نباشی . وقتی کسی را وادار می کنی که به خاطر تو دروغ بگوید ، روزی فرا می رسد که به تمام وجودت و گفته هایت شک می کند .

چن روز پیش سالگرد بزرگداشت خیام بود که منو یاد این داستان از اون انداخت . ولی نمی دونم حقیقت داره یا نه. . .

یه روز خیام جامشو پر از شراب می کنه و میزاره روی طاقچه ، همونجا یه بادی میاد و جام خیام رو میندازه رو زمین ؛ بعدش خیام ناراحت میشه و به خدا یه توهین می کنه (شرمنده ، چیزی که خیام به خدا میگه رو یادم رفته) خدا هم همونجا میاد یه لکه ی ننگی رو رو صورت خیام میذاره و خیام بیهوش میشه . بعد از اینکه خیام به هوش میاد میبینه که تازه چه غلطی کرده و با حالت پشیمونی این شعر رو به خدا میگه :

ناکرده گنه در این جهان کیست بگو

آنکس که گنه نکرده چون زیست بگو

گر من گنهی کنم و تو مکافات دهی

پس فرق میان منو تو چیست بگو